Golden story:
Vrouw van de wereld
“Ik geef hardwerkende vrouwen graag een stem”
Altijd aan staan, voldoen aan de verwachtingen van anderen en dag én nacht zorgen. Christa Pauwels (47) wist niet beter. Regelmatig hoorde ze: ‘Je bent moeder, je werkt én leeft je eigen leven…wát een powervrouw!’ Maar een paar jaar geleden wist ze: dit gaat zo niet meer langer. Zittend in de gouden koets kwam alles samen. Christa: “De kracht van vrouwen moeten we doorgeven.”
“Jarenlang denderde ik door. Ik werkte voltijd, had dag en nacht de zorg voor mijn twee tienerkinderen en zodra ze even niet bij mij waren, ging ik op stap met vrienden. Knop om en gaan! Ik werd omschreven als een powervrouw. Iemand waarvan anderen zeiden: hoe houdt ze toch al die ballen in de lucht? Achteraf kun je wel zeggen dat ik altijd áán stond. Of beter gezegd: dat ik het uit-knopje niet in durfde te drukken. Want als alleenstaande moeder voel je je áltijd verantwoordelijk om door te gaan.” In 2020 ging het mis. “Ik had net besloten voor mezelf te beginnen als online business manager maar het coronavirus brak uit en ik werd hartstikke ziek. Ik belandde in de ziektewet, de wereld ging op slot en mijn netwerk verdween.”
Last op de schouders
Jarenlang voelde Christa zich niet zichzelf. “Ik was ziek en leefde geïsoleerd. Die eenzaamheid werkt verstikkend. Het voelde net als de periode na mijn scheiding waarin ik alleen thuis met de kinderen zat en dacht: hier kom ik nooit meer uit.” Ze vond toch de kracht, volgde haar hart en werd burlesque performer en actrice. “Als alleenstaande wordt er van je verwacht dat je meedraait in de maatschappij terwijl een goed netwerk en vangnet vaak ontbreken. Het zou een waardering zijn voor alle hardwerkende vrouwen als er meer mogelijkheden zijn voor dames zoals ik. Sneller promotie kunnen maken, een beter financieel draagvlak hebben en makkelijker vrij krijgen als een van de kinderen ziek is. Tja, dat je altijd tegen de hoeksteen van de samenleving moet vechten is gewoon ontzettend zwaar.” Ze heeft een zorgzame schouder dikwijls gemist. “Veel vrouwen zoals ik raken in een isolement; zowel financieel als mentaal – dat is een enorme last.”
Ze twijfelde dan ook geen moment om namens haar gemeenschap plaats te nemen in de gouden koets. “Vrouwen zoals ik kunnen heel wat betekenen voor de wereld. Het is alleen jammer dat de maatschappij hier nog niet op is ingericht. Ik zie mezelf nóg ploeteren met broodtrommels en kan de eenzaamheid dikwijls voelen in de stilte van de nacht. Het leven heeft me een beter mens gemaakt omdat ik moeder ben geworden maar als maatschappij kunnen wij het voor alleenstaande ouders wél makkelijker maken. Ik geef deze vrouwen daarom graag een stem. En perspectief! Ik heb mijn werk weer op kunnen pakken, heb goed contact met mijn ex-partner, mijn kinderen zijn de deur uit en ik kijk trots terug op alles wat we samen hebben bereikt. Er is nu meer ruimte voor mezelf, voor verdieping en stilte. Als vrouw ben ik ook door een transformatieproces gegaan. Ik heb afscheid moeten nemen van mijn vruchtbaarheid en dat was een fase van rouw máár heeft me ook veel gebracht. Voorheen was ik naar buiten gericht en nu kijk ik meer naar binnen. Ik ervaar innerlijke rust en ben beland in een nieuwe fase. Een van vreugde, verbinding en zelfliefde.”
Dag van goud
“Eind mei mocht ik plaatsnemen in de nieuwe gouden koets van Riny Assink. Niet voor niets in een rode burgundy jurk: de kleur van kracht, warmte en elegantie. Deze dag is me heel dierbaar en zal ik nooit vergeten. Want wat een feestelijk moment moest worden, veranderde plots ook in verdriet. Net voordat ik naar de koets ging, kreeg ik een telefoontje dat mijn moeder was overleden. Het kwam niet onverwachts, ze was ziek en we hadden al afscheid genomen van elkaar. Maar deze samenloop van omstandigheden voelde wel heel groots. Ik besloot toch deel te nemen, ze had niks anders gewild. Ik weet zeker dat mijn moeder het van boven kon zien en trots op mij neerkeek.” Die dag bij de koets kwamen veel vrouwen naar haar toe. “’Je vertegenwoordigt mij, wat goed dat je dit doet’, zeiden ze. Deze woorden gaven zo’n fijn gevoel. Ik voelde de kracht van mijn moeder, ik voelde haar aanwezigheid. Evenals mijn dochter, mijn kleindochter én de vrouwen rondom de koets.” Ze slikt. “Toen wist ik: we staan niet alleen… Er zijn zoveel sterke vrouwen in de wereld. Dit is liefde.”
